Tot ik in oktober 2019 de echtgenote van Douglas, Catherine Harding, bezocht in haar huis in de Franse bergen en door haar boekenkasten keek. Daar stond het! Leven zonder Hoofd, uit 1989! Mijn mond viel open… Catherine schonk me het boek onmiddellijk en glimlachte dat het daar stilletjes op me had gewacht. Toen ik het boekje doorbladerde viel het me op dat de vertaling eigenlijk nog steeds heel helder en niet bijzonder gedateerd was. De vertaalster had het woord ‘schouwen’ gebruikt in plaats van. ‘zien’, maar schouwen is een mooi en toepasselijk woord. Samsara bleek bereid het boek te herdrukken en op te nemen in de serie Tijdloze Klassiekers.
De hoofdloze weg
Op een dag, begin jaren 1940, loopt een keurig sprekende Engelse architect met de naam Douglas Harding over een bergpad in de Himalaya. Plotseling komt hij erachter dat hij geen hoofd heeft. ‘Dit is geen goeddoordachte openingszin, geen woordgrap alleen maar bedoeld om de aandacht te trekken,’ schrijft hij in dit prikkelende kleinood De hoofdloze weg, dat inmiddels zo’n 60 jaar oud is.
De kern van zijn werk zijn de experimenten – bewustzijnsoefeningen
De kern van zijn werk zijn de experimenten – bewustzijnsoefeningen
die je uitnodigen om te zien wie je bent. Ze omzeilen woorden en verwijzen direct, non-verbaal, naar je ware natuur.
Douglas Harding (1909-2007), was een Brits filosoof, auteur en mysticus. Hij studeerde vervolgens architectuur in Londen en werkte eerst in Engeland en later in Indië. Op 33-jarige leeftijd doet hij naar eigen zeggen een ontdekking over de aard van bewustzijn die hij de ‘hoofdloze toestand’ noemt en die zijn leven een andere wending geeft.

