De moed om tot leven te komen

Jul 1 / Bob Snoijink
Bob Snoijink vertaalde het nieuwe boek van Unmani: De moed om tot leven te komen. Deze ervaring liet hem volledig in het NU tuimelen, en veegde alle sprookjes van de baan. Een toverboek, noemt hij het.
Van de circa honderdvijftig boeken die ik de afgelopen drie decennia heb vertaald, springt De moed om tot leven te komen van Unmani Liza Hyde eruit als het enige dat me zowel opwond als volmaakt geruststelde. Ik spreek zelden van toverboeken, maar dit is er een van. Dat wil zeggen: wanneer ik vroeger een boek van, pakweg, Jiddu Krishnamurti las, voelde ik me ingrijpend ten goede veranderd tot ik het uit had, waarna ik me weer ingrijpend dezelfde voelde als voordat ik het opensloeg, wat een duurzame frustratie met zich meebracht. Iets soortgelijks gebeurde met het vertalen van een stuk of zes boeken van Osho. In mijn hoofd tuimelden de antwoorden op alle levensvragen over elkaar heen, terwijl mijn persoonlijke leven een puinhoop was. Onnoemelijk veel spirituele leraren of teksten fluisteren, zingen of roepen je toe dat je goed bent zoals je bent. Als je vindt dat er nog veel aan jezelf te ‘verbeteren’ valt, zoals ik destijds, maken zulke woorden van een ander weinig indruk.

Moed

Unmani maakt in toegankelijk proza onder meer duidelijk dat het enige wat echt is, NU op mijn bord ligt; dat het onmiddellijke het enige is wat ik van het universum krijg en de rest (vroeger en straks) sprookjes zijn; met andere woorden: dat er dus zeker geen weg bestaat naar een staat of geestestoestand die beter is (noem het verlichting) dan wat zich nu voordoet, of dat nu leuk is of niet; en wat zich voordoet, laat zich door geen oefening verjagen en verschijnt of verdwijnt op zijn eigen tijd. Plus, wat misschien nog belangrijker is: dat ik het mysterie van leven en liefde niet hoef te ontrafelen om die staat te bereiken. Dat niet-weten de bron kan zijn van een spontaan weten dat veel ingrijpender is dan alles wat zich in dit hoofd aan kennis heeft opgestapeld.

Kleine kinderen, zegt ze, weten ook niet hoe ze moeten leven en toch kunnen ze hartstochtelijk alle rollen spelen die ze willen (brandweerman, heks, toverfee, clown) en van zich af laten glijden als het etenstijd is. Worden we ouder, dan lijken we geestelijk te atrofiëren in maar een paar rollen, bijvoorbeeld die van gezinshoofd of beroep. Onze identiteit is maar een idee, en een idee is een ‘doosje waar je zo uit kunt stappen’ als je een beetje moed hebt. Moed hoef je niet te oefenen, je hoeft alleen maar te letten op dat lekkere gevoel dat je overvalt wannéér je een keer spontaan moedig bent. Dat smaakt naar meer.

Bob Snoijink, 23 juni 2021

De moed om tot leven te komen

Dit boek geeft geen advies om te oefenen in moedig-zijn. Het gaat er niet om dat je nog een punt aan je to-dolijstje voor zelfverbetering toevoegt, om jezelf vervolgens te straffen als het je niet lukt.

In plaats van voortdurend je best te doen, kun je vaststellen hoe levend je je voelt op de momenten dát er sprake is van moed. Stel vast hoe natuurlijk het is om moedig te leven als je erkent dat je niet bent wat je denkt te zijn. Dan wordt het je steeds duidelijker dat moed het weefsel van je ware aard voorbij alle gedachten is. Ben je verliefd op de waarheid, dan zal je leven zich gaandeweg meer gaan afspelen in overeenstemming met die moed. Er komt geen handeling of proberen-te-worden aan te pas. Jij bent Moed, en niets minder. Neem gewoon het risico en spring tot leven.

Unmani Liza Hyde groeide op in Londen in een joods, Zuid-Afrikaans gezin. Op haar 17e vertrok ze alleen naar Israël. Via vele ‘spirituele omzwervingen’ kwam ze in Poona, India, terecht. Ze werd ontzettend geraakt door Osho, die toen al tien jaar dood was, en de manier van leven in de ashram. Hier kreeg ze haar naam ‘Unmani’, wat ‘niet-geest’ of ‘voorbij de geest’ betekent.

In Poona hoorde ze van de Duitse zenleraar Dolano, die in India satsangs gaf. Gedurende de periode dat Unmani haar bezocht, was er een moment waarop de tijd stopte – een ontwaken zou ze het later noemen. Haar levensverhaal, haar persoonlijke geschiedenis verkruimelde. Er was alleen nog leven en ze besefte dat zíj dit leven is. 
Gemaakt met